و من در گوش کودکم عاشقانه هایم را به جای اذان نجوا میکنم

من آغاز میشوم 

در وهم بستری که طعم هم آغوشی باخدایان را دارد

 و باور میشود وجودم از عمق نگاهت

 هیچ کس نخواهد فهمید کودک توست که در بطن من

 به چهره ام معصومیت اساطیری مینشاند

 و تو در تجسم بیقراری های شبانه ام رشد خواهی کرد

و من به جرم هرزگی سنگسار نگاه ه های متعصب خواهم شد

  من این بار ؛را هرگز زمین نخواهم گذاشت

 و دردم را آرام آرام گریه میکنم

 در پشت دیوار همان کوچه ای که

  که درآن سنگینی نگاهت به من وزن داد

  و بغض پریشانی ام قافیه بارانم کرد

  هیچ کس نیست بند از این کودک ببرد

  حتی تو هم نیستی که دستانم رابگیری

 و  من در گوش کودکم

  عاشقانه هایم را به جای اذان نجوا میکنم

   تا ایمان بیاورد

 به محراب نگاهی که تن همه ی مقدسات را میلرزاند