زندگی یک قالی بزرگ است
زندگی یک قالی بزرگ است هر هزار سال يك بار فرشته‌ها قالی جهان را در هفت آسمان می‌تكانند، تا گرد و خاك هزار ساله‌اش بريزد و هر بار با خود می‌گويند: "اين نيست قالی‌ای كه قرار بود انسان ببافد، اين فرش فاجعه است ..."
با زمينه سرخ خون و حاشيه‌های كبود معصيت، با طرح‌های گناه و نقش برجسته‌های ستم،
فرشته‌ها گريه می‌كنند و قالی آدم را می‌تكانند و دوباره با اندوه بر زمين پهنش می‌كنند.
رنگ در رنگ، گره در گره، نقش در نقش، قالی بزرگی است زندگی، كه تو می‌بافی و من می‌بافم، همه بافنده‌ايم، می‌بافيم و نقش می‌زنيم، می‌بافيم و رج به رج بالا می‌بريم، می‌بافيم و می‌گسترانيم.
دار اين جهان را خدا برپا كرد، و خدا بود كه فرمود: "ببافيد"، و آدم نخستين گره را بر پود قالی زندگی زد.
و هر كه آمد، گره‌ای تازه زد و رنگی ريخت و طرحی بافت و چنين شد كه قالی آدمی رنگ رنگ شد، آميزه‌ای از زيبایی و نازيبایی، سايه روشنی از گناه و صواب.
گره تو هم تا ابد بر اين قالی خواهد ماند، طرح و نقشت نيز، و هزاران سال بعد، آدميان بر فرشی خواهند زيست كه گوشه‌ای از آن را تو بافته‌ای.
كاش گوشه‌ای را كه سهم توست، زيباتر ببافی.
