و من در گوش کودکم عاشقانه هایم را به جای اذان نجوا میکنم

من آغاز میشوم

در وهم بستری که طعم هم آغوشی باخدایان را دارد

و باور میشود وجودم از عمق نگاهت

هیچ کس نخواهد فهمید کودک توست که در بطن من

به چهره ام معصومیت اساطیری مینشاند

و تو در تجسم بیقراری های شبانه ام رشد خواهی کرد

و من به جرم هرزگی سنگسار نگاه ه های متعصب خواهم شد

من این بار ؛را هرگز زمین نخواهم گذاشت

و دردم را آرام آرام گریه میکنم

در پشت دیوار همان کوچه ای که

که درآن سنگینی نگاهت به من وزن داد

و بغض پریشانی ام قافیه بارانمکرد

هیچ کس نیست بند از این کودک ببرد

حتی تو هم نیستی که دستانم رابگیری

و من در گوش کودکم

عاشقانه هایم را به جای اذان نجوا میکنم

تا ایمان بیاورد

به محراب نگاهی که تن همه ی مقدسات را میلرزاند